ضربه نهایی

زمانی که در سال 1996  دالی  اولین گوسفند شبیه سازی دنیا در انگلستان متولد شد همه کشور های پیشرفته به فکر اهمیت تحقیقات بیشتر بر سلول های بنیادین افتادند و در ایران هم پس از مدتها سعی و تلاش توسط دانشمندان پژوهشکده رویان اصفهان 11 مرداد  پارسال رویانا بدنیا آمد و هنوز هم در سلامتی کامل به زندگی مشغول است . خب تا اینجا که همه چیز خوب و عالی است ولی نکته ای که نظر من رو جلب کرد این است که وقتی چنین اتفاق مهمی در سطح علمی یک کشور می افته ( چون رویانا اولین گوسفند شبیه سازی شده در خاور میانه است ) پس احتمالا بخاطر ارزشی که این حیوان دارد مانند دالی که تا شش سالگی یعنی پایان عمرش در موسسه راسلین اسکاتلند زندگی کرد توقع داشتم که رویانا هم در پژوهشکده رویان به گذر دوران مشغول باشد تا اینکه دو سه روز پیش که در پارکینگ خانه از ماشین پیاده شدم و بلافاصله شنیدم که در موسسه ای که در انتهای کوچه ما قرار دارد بازارچه خیریه ای دایر شده و مجری بازارچه با صدایی بسیار رسا مدعوین محترم را به قسمت های مختلف بازار راهنمایی می کرد ولی ناگهان چیزی گفت که مرا مجبور کرد چند دقیقه ای در پارکینگ به فریادهایش گوش دهم گفت : " مدعوین محترم می توانند برای دیدن اولین گوسفند شبیه سازی شده توسط پژوهشکده رویان به بالکن ساختمان مراجعه نمایند" ؟ 

باور کنید که من هم مثل شما خشکم زد و مدتی همین افکاری که الان در سر شماست به ذهنم خطور کرد . یعنی ؟ چطور ؟ مگه ؟

بدترین قسمت قضیه شانس  اون گوسفند بیچاره است که فکر می کرده  مثل دیگر حیوانات شبیه سازی شده که به عنوان قهرمانان نژاد خود در تاریخ صفحه ای به خود اختصاص داده اند با افتخار سرش را بالا می گیرد و به دانشمندان جوان که برای دیدن او رفته اند لبخند می زند ،  ولی الان تبدیل شده به یک مانکن .  

گمگشته ام

کجا ؟

کسی ندیده است مرا ؟

Dance of light
by Eirik Holmøyvik
Hasselblad XPAN

و این هم یک کلیپ به نام جنگ که حجمش حدودا ۱۴ مگابایت .

پر كن پياله را- كين آب آتشين

   ديريست ره به حال خرابم نمي برد!

  اين جام ها كه در پي هم مي شود تهي –

  دريا ي آتشست كه ريزم به كام خويش

  گرداب مي ربايد و آبم نمي برد!

  من با سمند سركش و جادويي شراب 

  تا بيكران عالم پندار رفته ام

  تا دشت پر ستاره ي انديشه هاي گرم

  تا مرز نا شناخته ي مرگ و زندگي

  تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا – تا شهر ياد ها....

  ديگر شراب هم

  جز تا كنار بستر خوابم نمي برد!

  هان اي عقاب عشق ! از اوج قله هاي مه الود دور دست

  پرواز كن به دشت عمر من

  آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد.

از بهمن ماه تا الان نه حوصله نوشتن دارم و نه حتی حال و حوصله هیچ کار دیگه ای . از صبح تا شب در مقام یک اسب کار میکنم و شب با عذاب وجدان اینکه امروز هم از دست رفت به صبح می رسونم .

نمی دونم از کجا و چه جوری باید سر ذوق برگردم. و جالب اینه که مثل این شهادت طلب ها که خودشون رو منفجر می کنم هر روز هم به کارهام اضافه می کنم . بالاخره یه اتفاقی میافته دیگه .

همین الان تصمیم گرفتم که اگر حتی چیزی ننویسم برای اینکه بیشتر به وبلاگم سر بزنم هر روز یه عکس با یک موضوع آپلود کنم . امید وارم جواب بده .

شب پیش میزبان دو دوستی بودم که پس از مدتی زندگی مشترک تصمیم به جدایی گرفته اند .

مانند تمام جدایی های دیگر ابتدا با نفرت و هیاهو ولی اکنون با آرامش و عشق و اشک ...

صحبت کردیم ، از خاطره هایی شیرین از گذشته ی نچندان دور و از آینده ای مبهم و از عشقی که طعمه ی غرور شد .

خندیدند و گریستند ولی چه سود که تصمیم را گرفته اند .

همیشه فراموش می کنیم که اساس زندگی بر پایه ی ثانیه هاست و نه سال ها ، اگر باور می کردند که شاید فردایی نباشد چشمشان از دیدن سفیدی جای حلقه بر دستشان تر نمی شد.

به قول فروغ : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد .

اگر ... شاید ... ممکن بود ... کاش ... دریغ ...

من برگشتم بعد از یک ماه و نیم . درست در زمانی که وقت سر خاروندن هم نیست .

حرف های زیادی دارم که اگر مجالی بود خواهم گفت .

پس تا بعد ...